Kościół Cierpiący - BĄDŹ PRZYJACIELEM.

PRZYJACIELE DUSZ CZYŚĆCOWYCH
Przyjaciele Dusz CZyśćcowych  www.PDCZ.pl
Idź do spisu treści

Menu główne:

Kościół Cierpiący

 
 

Rozdział "Dusze w Czyśćcu" wybrane z przekładu:
Bł. Anna Katarzyna Emmerich
TAJEMNICE CZASÓW OSTATECZNYCH
Wizje nieba, piekła, czyśćca, aniołów, szatana i ostatniej walki Kościoła
Z dziennika Clemensa Brentano wybrał i opracował O.Karl Erhard Schmoger
Tytuł orginału: Geheimnisse des Neuen Bundes
Wydawnictwo AA s.c. Kraków

KOŚCIÓŁ CIERPIĄCY, BŁ. ANNA KATARZYNA EMMERICH

 
 
 



 
 

1

1. Do tej pory niejeden już raz była tu mowa o głębokim współczuciu okazywanym duszom w czyśćcu, które nieustannie pobudzało Annę Katarzynę do modlitwy za nie oraz do składania różnych ofiar i podejmowania czynów miłości. Teraz trzeba opowiedzieć także o jej widzeniach, których przedmiotem były różne rodzaje cierpień zmarłych i jej szczególne prace, wykonane w ich intencji. W ten sposób czytelnik otrzyma możliwie pełny obraz jej szeroko zakrojonej działalności. Gdy pielgrzym po raz pierwszy spędził w jej sąsiedztwie uroczystość Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny, mówiła mu o powszechnej obojętności wobec zmarłych, zbyt łatwo usprawiedliwianej przeświadczeniem, że już nie potrzebują oni naszej pomocy, lub potrzebują jej tylko w niewielkim stopniu. Jest to fałszywe przekonanie, bo w rzeczywistości pomoc ta jest im bardzo potrzebna. Anna Katarzyna często nad tym ubolewała:
„To smutne, jak mało teraz pomaga się duszom w czyśćcu cierpiącym. Ich położenie jest przecież niezwykle ciężkie, bo same już w niczym nie mogą sobie pomóc. A kiedy ktoś za nie modli, podejmuje ofiarę w ich intencji i daje jałmużnę, to natychmiast im pomaga. Są wtedy tak radosne i szczęśliwe, jak omdlewający z pragnienia, któremu poda się chłodny napój:.

Gdy zauważyła, że jej słowa wywierają duże wrażenie na pielgrzymie, powiedziała mu też, jak wielką mają w sobie moc pocieszenia i jak wiele wyświadczają pomocy czyny wynagradzające, ofiarowane z czystą intencją za dusze czyśćcowe. Mówiła o tym, jak wiele może pomóc szczere przebaczenie, niekłamana życzliwość, itp.
Często powtarzała: „Ach, dusze Czyśćcowe muszą tak wiele cierpieć z powodu swego  niedbalstwa, marnej pobożności, braku gorliwości o sprawy Boże i zbawienie bliźnich. Jak inaczej można im pomóc, jeśli nie przez zadośćczyniącą miłość, z jaką  ofiaruję się za nie akty cnót, przez nie same w szczególny sposób zaniedbywane za życia?  Święci w niebie nie mogą już pokutować ani zadośćuczynić – tego oczekują od dzieci Kościoła walczącego. Ach, jak bardzo one tego pragną! Wiedzą, że żadna dobra myśl, żadne szczere pragnienie żyjących  nie jest bezużyteczne i mogłoby im pomóc, a tym czasem tak niewielu troszczy się o nie! Kapłan, który pobożnie odmawia swój brewiarz w intencji naprawy zaniedbań, za które dusze muszą jeszcze pokutować w czyśćcu, może je niewiarygodnie wręcz pocieszyć. Moc kapłańskiego błogosławieństwa przenika aż do czyśćca i jak rosa z niebios orzeźwia dusze, dla których z wiarą przeznacza. Kto wszystko to widziałby tak samo, jak ja, ten z całą pewnością ze wszystkich sił starałby się im pomagać”.

1

 
 
 



 
 

2

Najbardziej żal jej było tych zmarłych, których za ich życia  nad miarę wychwalano i ze względu na ich naturalne przymioty i zalety wynoszono pod niebiosa. Albo tych, odnośnie których żyjący – z przyziemnej, nadmiernej do nich miłości – nie mogą znieść myśli, że mogliby jeszcze być w stanie oczyszczenia i cierpieć. Te dusze Anna Katarzyna uważała za najbiedniejsze i najbardziej opuszczone. Powtarzała nieraz: „Nadmierne wychwalanie kogoś, to moim zdaniem autentyczne ograbianie i krzywdzenie tego, komu się prawi nienależne mu komplementy”. Kiedyś pielgrzym, głęboko przejęty takimi uwagami, wdał się w dłuższą dyskusję z Anną Katarzyną na temat stosunku żyjących do zmarłych. Tak później streścił najważniejsze jego zdaniem jej wypowiedzi: „Wszystko, co człowiek pomyśli, powie lub uczyni, zawiera w sobie element życia, wywierając potem dobre lub złe skutki. Kto uczynił coś złego, powinien jak najprędzej naprawić to przez skruchę i wyznanie w sakramencie pokuty. W przeciwnym razie nie będzie mógł wcale, albo z wielkim tylko trudem zdoła przeszkodzić dalszemu negatywnemu oddziaływaniu tego złego czynu.

Fizycznie często odczuwałam to w związku z chorobami i cierpieniami niektórych osób i w odniesieniu do niezdrowych okolic. Zawsze ukazywano mi, że nieodpokutowane i nienaprawione przewinienia powodują nieobliczalne wręcz skutki. Widziałam kary ponoszone za grzechy w kolejnych pokoleniach jak coś zupełnie naturalnego i nieuniknionego. Podobnie rzecz się ma ze skutkami przekleństwa ciążącego nad niesprawiedliwie nabytym dobrem, albo z mimowolną odrazą do miejsc, w których dopuszczono się wielkich zbrodni. Uważam to za równie naturalne i nieodzowne, jak to, że błogosławieństwo uszczęśliwia, a świętość uświęca. Wydaje mi się, że mam tu wyraźne, jasne odczucie i łatwo odróżniam dobre od złego, święte od nieświętego. Święte przyciąga mnie i nieodparcie idę za nim, nieświęte odpycha mnie, napawa lękiem i przyprawia o drżenie, tak, że muszę z nim walczyć z pomocą wiary i modlitwy.

2

 
 
 



 
 

3

Szczególnie wyraźne i mocne odczucie tego miałam zawsze przy zetknięciu z kościami człowieka, a nawet z najmniejszą cząstką ciała, które kiedyś ożywiała dusza. Z powodu intensywności tego odczucia zawsze byłam przekonana, że istnieje jakiś związek pomiędzy wszystkimi duszami i ich ciałami. Czułam oddziaływanie, a nawet wyraźnie widziałam najrozmaitsze stany szczątków ciał w grobach i na kościelnych cmentarzach. W pobliżu niektórych odczuwałam obecność światła, przeobfitego błogosławieństwa i daru zbawienia. W odniesieniu do innych czułam różnego rodzaju ubóstwo, niedostatek i błaganie o pomoc w postaci modlitwy, postu i jałmużny. Przy niektórych grobach ogarniał mnie strach i przerażenie. Gdy w nocy chodziłam modlić się na cmentarzu kościelnym, wtedy w pobliżu takich grobów miałam wrażenie ciemności głębszej niż sama noc. Była ona czerniejsza niż czerń - tak, jak kiedy zrobi się dziurę w czarnym materiale, przez co wydaje się on jeszcze czerniejszy. Niekiedy widziałam wydobywający się z takich grobów jakby czarny dym, na widok którego wzdrygałam się. Kiedy pragnienie niesienia pomocy popychało mnie do wejścia w tę ciemność, to zdarzało się, że czułam, iż ofiarowana pomoc została odrzucona, zmuszając mnie do wycofania się. Żywa pewność najświętszej sprawiedliwości Boga byłą dla mnie wtedy jakby aniołem, który wyprowadzał mnie z okropności takiego grobu.

Przy innych grobach widziałam jaśniejsze lub ciemniejsze słupy cienia, gdzie indziej znowu były to słupy światła, z których wychodziły jaśniejsze lub słabsze promienie. Przy niektórych grobach nie widziałam jednak niczego i to mnie najbardziej zasmucało. Otrzymałam wewnętrzne przekonanie, że te jaśniejsze lub ciemniejsze promienie oznaczały informację płynącą od dusz czyśćcowych, dotyczących stopnia ich potrzeb. Te zaś, które nie mogą dać żadnego znaku, znajdują się w najdalszych rejonach czyśćca, nikt o nich nie pamięta, nie mogą w żaden sposób na nas oddziaływać i mają najsłabszy kontakt z Ciałem Kościoła. Gdy spoczywałam na takich grobach, cała zatopiona w modlitwie, często słyszałam dochodzące z głębi, stłumione, z trudem wydobywające się głosy: „Pomóż na stąd wyjść” i czułam wtedy w sobie trwogę człowieka całkowicie bezsilnego. Za tych opuszczonych i zaniedbanych modliłam się jeszcze z większą gorliwością i wytrwałością niż za wszystkie pozostałe dusze. Wtedy częściej tez nad takimi pustymi, głuchymi grobami widziałam rosnące stopniowo szare słupy cienia, które dzięki dalszej modlitewnej pomocy stawały się coraz jaśniejsze. Wyjaśniono mi, że groby, na których widzę jaśniejsze lub ciemniejsze słupy, należą do tych zmarłych, których dusze nie pozostają w całkowitym zapomnieniu i przez swoje oczyszczające cierpienia lub dzięki pomocy i modlitwie żyjących przyjaciół znajdują się w mniej lub bardziej bliskiej relacji z Kościołem wojującym na ziemi. Otrzymały łaskę dawania o sobie znaku Kościołowi, znajdują się w trakcie procesu wzrastania w świetle i błogosławieństwie. Proszą nas, ponieważ same nie mogą sobie pomóc, a to, co my dla nich czynimy, ofiarują za nas Panu naszemu jezusowi. Wydają mi się zawsze biednymi więźniami, którzy wołaniem, błaganiem, ręką wyciągniętą zza krat więzienia mogą jeszcze budzić nasze współczucie.

3

 
 
 



 
 

4

Kiedy w ten sposób patrzyłam na kościelny cmentarz, a postacie te ukazywały się mej duszy w różnym stopniu światła i ciemności, całość robiła wrażenie ogrodu, którego poszczególne części są w różnym stopniu pielęgnowane, a niektóre pozostają w całkowitym zaniedbaniu. Gdy modliłam się za nie i pracowałam w tym ogrodzie oraz zachęcałam do tego innych, wtedy działo się to samo, co ma miejsce wówczas, gdy spulchniamy i nawozimy ziemię, a na ogród spada rosa i krople deszczu – rośliny podnoszą się, a zupełnie nie widoczne do tej pory nasiona zaczynają kiełkować. Ach, gdyby wszyscy ludzie tak to rozumieli, wtedy z całą pewnością pracowaliby w tym ogrodzie o wiele gorliwiej ode mnie. Gdy otrzymuję takie widzenia na kościelnych cmentarzach, wtedy mam dokładny obraz chrześcijańskiej gorliwości i miłości danej społeczności kościelnej, tak samo jak stan pól i ogrodów może nam dać obraz pracowitości i zapobiegliwości mieszkańców danej okolicy. W moim życiu Bóg często dawał mi łaskę widzenia, jak liczne dusze z niesłychaną radością opuszczały czyściec i wstępowały do nieba. Jednak żadna praca, żadne wspomaganie cierpiących nędzę nie dokonuje się bez walki i zmagań.

Dlatego gdy byłam jeszcze małym, zdrowym dzieckiem, a potem krzepkim dziewczęciem i modliłam się nad grobami na kościelnych cmentarzach, wtedy złe duchy, a nawet sam nieprzyjaciel, często mi przeszkadzał, straszył mnie i maltretował. Wokół słyszałam wrzaski, otaczały mnie straszliwe zjawy, często powalano mnie na groby, popychano i rzucano  na wszystkie strony, próbowano przemocą usunąć z cmentarza. Bóg dał mi jednak tę łaskę, że nie ustąpiłam nieprzyjacielowi, a tam gdzie mi przeszkadzano, podwajałam swe modlitwy. O ileż podziękowań otrzymałam od moich dusz czyśćcowych! Ach, gdyby tak wszyscy ludzie zechcieli dzielić ze mną tę radość! Jakiż bezmiar łask jest na ziemi! Zapomina się jednak o nich i marnuje się je, gdy tymczasem dusze czyśćcowe tak usilnie się ich dopraszają! W różnorakich miejscach swego przebywania, znosząc najrozmaitsze katusze, doświadczają trwogi i tęsknoty, żebrzą o pomoc i wyzwolenie. Mimo swej wielkiej niedoli sławią jednak naszego Pana i Zbawcę. Wszystko, co dla nich czynimy jest źródłem nieskończonych rozkoszy”.

4

 
 
 



 
 

5

2. 2 listopada 1819 roku Anna Katarzyna opowiedział: „Razem ze swym przewodnikiem udałam się na pustkowie. Chodziłam w różne miejsca, a wszędzie niosłam pociechę. Wszystkie dusze były mniej lub bardziej zanurzone w ciemności – niektóre tylko w ołowie, inne po całą szyję. Znajdowały się obok siebie, jednak każda jakby w oddzielnym więzieniu. Jedne cierpiały pragnienie, innym było zimno lub gorąco. Nie mogły sobie pomóc, cierpiały niekończące się  męczarnie i usychały z tęsknoty. Widziałam, że wiele z nich było uwalnianych – ich radości nie da się wypowiedzieć. Unosiły w wielkiej liczbie, w szarej, duchowej postaci, jednak podczas swego szybkiego przechodzenia do wyższego miejsca, otrzymywały na krótki czas szaty i oznaki swego stanu. Miejscem, w którym się gromadziły, był ogromny obszar nad czyśćcem, zamknięty ze wszystkich stron kolczastym ogrodzeniem. Ujrzałam tam wielu wyzwolonych już lekarzy, których przyjmowali i procesjonalnie wyprowadzali na wysokości ich koledzy po fachu.

Zobaczyłam też wielu odprowadzonych żołnierzy i bardzo mnie uradował widok tych biednych, często zabitych na wojnie ludzi. Widziałam niewiele zakonnic, a jeszcze mniej sędziów, wiele natomiast dziewic, które- gdyby miały po temu sposobność – poświęciłyby by się stanowi zakonnemu; były one odprowadzane przez zmarłe mniszki. Widziałam też niektórych dawnych królów i dusze z rodzin królewskich, wielu księży, a także wieśniaków. Wśród wszystkich tych dusz rozpoznałam licznych znajomych, a wiele innych – sądząc po ich szatach – pochodziło z obcych stron. Każdy stan odprowadzały w różnych kierunkach dusze należące do tego samego stanu. Gdy unosiły się na wysokości, traciły ponownie swe ziemskie oznaki i otrzymywały świetlistą szatę błogosławionych. W czyśćcu rozpoznawałam nie tylko moich znajomych, lecz także krewnych moich przyjaciół, których nigdy wcześniej nie widziałam, Najbardziej opuszczone spośród tych, jakie widziałam, były te dobre dusze czyśćcowe o których nikt nie myśli, a jest ich wiele pośród naszych wiernych nie modlących się. Za takich modlę się zawsze najwięcej.

5

 
 
 



 
 

6

Zaraz potem otrzymałam inne widzenie. Byłam ubrana jak wiejska dziewczyna, tak jak kiedyś chodziłam. Miałam chustę wokół głowy i czepek na głowie.  Mój przewodnik zaprowadził mnie przed zsypujący z nieba świetlisty tłum. Widziałam w nim same koronowane głowy, a nad nimi unosił się Zbawiciel, trzymający biały pastorał z krzyżem i chorągiewką. Było tam około stu osób, w większości dziewice, mężczyźni stanowili tylko trzecią część. Wszyscy mieli na sobie jaśniejące, królewskie szaty, w najrozmaitszych, pomieszanych ze sobą barwach ich chwały, przez co ta wizja była niezwykle piękna. Nosili korony otwarte, albo przykrywające głowę jak kaptury. Wśród nich było wielu osób ze śladami ran, z których wydobywał się czerwony blask. Mój przewodnik zaprowadził mnie do nich i wtedy ogarnął mnie lęk. Nie wiedziałam jak ja, wiejska dziewczyna, mam się zachować wobec tych królów. Przewodnik powiedział mi: „Możesz stać się taka sama jak oni”, na miejsce mojej wiejskiej sukni otrzymałam białą szatę mniszki. Wtedy ujrzałam wokół siebie wszystkich, którzy byli obecni na moich obłóczynach w klasztorze, przede wszystkim zmarłe mniszki z naszego klasztoru. Zobaczyłam, jak niektóre poznane w moim życiu osoby, z którymi kiedyś załatwiałam jakieś sprawy, spoglądały z czyśćca w moją stronę. Rozpoznawałam fałszywe i szczere postawy. Wiele z tych osób patrzyło na mnie ze smutkiem, a niektórym było żal, gdy pomyślały, że muszą ich znowu opuścić. Byli to mieszkańcy miasteczka”.

3. 24 września 1820 roku wizjonerka opowiadała: „W domu zaślubin miałam do wykonania ciężką pracę, której ciągle nie mogłam ukończyć. Musiałam zupełnie niepraktyczną, twardą miotłą sprzątnąć mnóstwo mnóstwo śmieci, jednak nie dawałam sobie z tym rady. Naraz przyszły mi z pomocą moja matka oraz pewna przyjaciółka, której przed śmiercią dałam obrazek świętej Katarzyny, otrzymany w nadprzyrodzony sposób. Nosiła ten obrazek na piersi i często ze mną rozmawiała. Moja matka zaprowadził mnie do wielu miejsc, w których przebywały dusze, jak sobie przypominam, znalazłam się wtedy na jakiejś górze, na której wyszedł mi naprzeciw duch uwiązany na łańcuchu i mieniący się czerwono-miedzianą barwą. Był tam od bardzo długiego już czasu i nikt nie okazywał mu pomocy. Nikt o nim nie myślał, nikt mu nie pomagał, ani się za niego nie modlił. Powiedział jedynie kilka słów, a mimo to poznałam całą jego historię, z której jeszcze pamiętam trochę szczegółów.

6

 
 
 



 
 

7

Za czasów pewnego króla angielskiego, który prowadził wojnę z Francją, był najwyższym wojskowym w tym kraju. Szalał tam i dopuszczał się okrucieństw. Był źle wychowany, za co, jak mi się wydaje, winę ponosiła jego matka, zawsze jednak w tajemnicy okazywał cześć Maryi. Niszczył wszystkie obrazy. Kiedy pewnego razu przechodził obok bardzo pięknej statuy Matki Bożej, chciał również ją zniszczyć. Coś go jednak poruszyło wewnętrznie i nie uczynił tego. Potem dostał wysokiej gorączki i chciał się wyspowiadać, lecz niestety stracił przytomność. Zmarł jednak głęboko skruszony. Dlatego okazano mu miłosierdzie i nie potępił się. Można mu było jeszcze dopomóc, jednak zupełnie o nim zapomniano. Powiedział, że można mu przyjść z pomocą szczególnie przez odprawianie Mszy świętych. Z nie wielką pomocą ludzi mógłby zostać wyzwolony znacznie szybciej. Miejsce to nie jest (zwyczajnym) czyśćcem. Widziałam, że nieustannie szczekają na niego psy i szarpią go za to, że tak gnębił ludzi. Leżał często związany w różnych pozycjach- także rozciągnięty jak bela. Polewano go wrzącą krwią, która płynęła potem wszystkimi jego żyłami. Powiedział, że nadzieja wyzwolenia sprawiłaby mu wielką ulgę. Wciąż rozmawiając ze mną, spadł z powrotem do środka góry. Miejsce, na którym stał, było pokryte jakby płonącą trawą. Rozmawiał on ze mną już wcześniej, teraz był to trzeci raz”.

27 września 1820 roku. „Dzisiejszej nocy dużo się modliłam za dusze czyśćcowe i ujrzałam wiele niezwykłych kar, które cierpią, lecz także niepojęte Miłosierdzie Boże. Ponownie zobaczyłam także owego nieszczęśliwego angielskiego wojownika i pomodliłam się za niego. Ujrzałam nieskończone miłosierdzie i sprawiedliwość Boga, zobaczyłam też, że nic z tego, co jest naprawdę dobre w człowieku i co nim pozostaje, nigdy nie ginie. Widziałam, jak dobro i zło z przodków przechodzi na dzieci i w nich działa. Przez akty ich woli i współdziałanie owo zło lub dobro przyczynia się do ich zbawienia lub potępienia. Widziałam, że skarby Kościoła i miłość jego członków w cudowny sposób dopomagają duszom. A wszystko to było rzeczywistą naprawą i dopełnieniem ich braków. Miłosierdzie i sprawiedliwość nie sprzeciwiały się sobie, mimo iż jedno i drugie jest nieskończone wielkie.

7

 
 
 



 
 

8

Widziałam wiele stanów oczyszczenia. Widziałam zwłaszcza owych wygodnych, bezczynnie siedzących kapłanów, którzy lubią powtarzać: „Zadowolę się jakimś małym kącikiem w niebie – modlę się przecież, odprawiam Mszę, spowiadam, itd.” Muszą oni znosić nieprawdopodobne udręki i usychać z tęsknoty. Muszą też widzieć przed sobą wszystkie dusze, którym nie okazali pomocy, muszą siedzieć bezczynnie, trawieni wewnętrznym pragnieniem działania i pomagania innym. Cała ich gnuśność staje się duchową udręką, spokój staje się niecierpliwością, bezczynność zamienia się w kajdany, a wszystkie te kary nie są sztucznym wynalazkiem, lecz podobnie jak choroba, w przedziwny i logiczny sposób rodzą się ze zła. Przy tej okazji widziałam w czyśćcu wiele rzeczy, szczególnie takich, które dotyczyły stanu dzieci zabijanych przed i po narodzeniu. Nie potrafię tego jasno wyrazić, dlatego pominę wszystko. W każdym razie jednego byłam zawsze pewna: wszelkie dobro, zarówno w duszy jak i w ciele, przebija się do światła, tak jak zło zmierza w kierunku do światła, jeśli nie zostanie zgładzone przez ekspiacyjną pokutę. Miłosierdzie i sprawiedliwość są w Bogu doskonałe. Dzięki Jego miłosierdziu, na mocy niewyczerpanych zasług Jezusa Chrystusa i złączonych z Nim świętych w Kościele, przez współdziałanie oraz pełne wiary, ufności i miłości czyny jego członków staje się zadość sprawiedliwości. Widziałam zawsze, że nie ginie niż z tego, co w Kościele dzieje się w zjednoczeniu z Jezusem, że każde nabożne życzenie, każda dobra myśl, każdy czyn dokonany z miłości do Jezusa dobrze służy doskonałości Ciała Kościoła. Człowiek, który nie czyni nic innego poza modlitwą za swych braci, poruszony niepodzielną miłością do Boga – taki człowiek dokonuje wielkiego, zbawiennego dzieła”.

6 października 1820 r. „W widzeniu zobaczyłam obraz pewnego pobożnego franciszkanina z Tyrolu. Miał on widzenie wielkiego niebezpieczeństwa, które zagrażało Kościołowi w następstwie pewnej akcji politycznej, bliskiej już osiągnięcia zamierzonego celu. Polecono mu, żeby nieustannie modlił się za Kościół. Widziałam go rzeczywiście modlącego się w jego nie wielkim klasztorze, położonym w pobliżu pewnego miasteczka. Klęczał w nocy przed cudownym obrazem Matki Bożej. Zobaczyłam, jak diabeł, chcąc mu w tym przeszkodzić, czynił w kościele nieopisany hałas: ryczał, przybierał postać czarnego kruka i uderzał z całych sił w okna. Jednak pobożny zakonnik nie przejmował się tym i nadal modlił się z rozpostartymi rękoma. Na skutek tej modlitwy zobaczyłam później trzy postaci zbliżające się do mojego łoża. Jedna z nich, przypominająca mego przewodnika, podeszła bliżej, dwie pozostałe były duszami, które prosiły o modlitwę. Dowiedziałam się , że jedna z nich jest duszą katolickiego księcia brandenburskiego, a druga pewnego pobożnego cesarza austriackiego. Przyprowadzone zostały do mnie dzięki modlitwie tego franciszkanina, który, podobnie jak ja, widział to niebezpieczeństwo. Prosiły one o zmianę na lepsze ich sytuacji, tak, żeby mogły wpływać na działalność swych następców na ziemi. Dowiedziałam się, że te właśnie dusze mają lepsze relacje z nimi niż inni. Zdziwił mnie fakt, że sam duch pełniący rolę przewodnika ujął mnie za ręce i podniósł je. Jego ręka była miękka i lekka, tak, jakby była z delikatnych piór. Gdy tylko opuszczałam ręce, podnosił je znowu, mówiąc: „Musisz się jeszcze więcej modlić!”. To wszystko, co sobie przypominam.”

8

 
 
 



 
 

9

4. W dzień Zaduszny 1820 roku. Anna Katarzyna, jak zawsze w tym dniu, leżała powalona ciężkim cierpieniem, ofiarowanym za dusze czyśćcowe. Jak zanotował pielgrzym, usychała z pragnienia, dręczyła ją gorączka, jednak nie piła niczego, pragnąc przez to złagodzić cierpienia dusz czyśćcowych. Bardzo chciała im pomóc, toteż cierpienia swoje znosiła cierpliwie w ciszy. Skrajnie wyczerpana, opowiedziała, co następuje:
„Mój przewodnik powiódł mnie na niebosiężne wysokości. Nie zdawałam sobie dobrze sprawy z tego, w którą stronę świata zmierzamy, wiem tylko, że ta bardzo uciążliwa droga była wąska i prowadziła ciągle pod górę, niczym świetlisty most, prowadzący na owe wyżyny. Po obu stronach była wąska i prowadziła ciągle pod górę, niczym świetlisty most, prowadzący na owe wyżyny. Po obu stronach była głucha noc, a ścieżka była tak wąska, że musiałam iść bokiem. Pode mną widziałam ciemną, zamgloną ziemię i ludzi żyjących w nędzy i grzebiących w bagnie. Ta ciężka wspinaczka trwała całą noc. Często upadałam i wydawało mi się, że polecę w przepaść, wtedy jednak idący przede mną przewodnik podawał mi rękę i prowadził dalej. Możliwe, że szliśmy cały czas w jednym określonym kierunku, gdyż przewodnik pokazywał mi od czasu do czasu, raz z lewej, raz z prawej strony, opustoszałe tereny na ziemi, gdzie dokonywały się pewne tajemnice, związane z prowadzeniem ludu Bożego. Widziałam różne miejsca, po których wędrowali patriarchowie, a potem dzieci Izraela. Wydawało mi się, że kiedy przewodnik pokazywał mi te  miejsca, wydobywały się one z nocnych ciemności i zbliżały do mnie. Znajdowały się tam pustynie, powalone ogromne wieże, bagna i wielkie pochylone drzewa. Powiedział mi, że gdy te miejsca zostaną na nowo zabudowane i zamieszkane przez chrześcijan, wtedy nastaną czasy ostateczne. Nad tą ścieżką unosiło się wiele dusz przebywających tam w towarzystwie swych przewodników. Ich szare postaci wyłaniały się przed nami z nocy. Wydawało się, że uciekają z jakiejś dalekiej nocy, kierując się ku nitce tej wąskiej jasnej ścieżyny, po której wspinałam się z trudem, stale się modląc i zanosząc błagania do Boga. Nie szły one po tej ścieżce, lecz unosiły się wzdłuż niej, po jej lewej i prawej stronie , za mną i przede mną, mniej więcej w połowie mojej wysokości. Były to dusze zmarłych w tych dniach. Zostałam wezwana do modlitwy i podejmowania cierpień w ich intencji – przed kilkoma dniami ukazali mi się Teresa, Augustyn, Ignacy i Ksawery, którzy zachęcali mnie do modlitwy i pracy w intencji poznanej tego dnia.

Moja ścieżka nie prowadziła do właściwego czyśćca, ten bowiem znajdował się niżej. Widziałam, że te dusze wchodzą do niego na osiem lub więcej dni, dzięki mojej modlitwie, którą mam jeszcze kontynuować. Miejsce, do którego weszłam, było wielkim obszarem pozbawionym nieba – jego miejsce było jakby zarośnięte listowiem, tworzącym pewien rodzaj sklepienia. Rosły tu także drzewa, owoce i kwiaty, wszystko jednak było mroczne, pozbawione tak cierpień, jak i radości. Widziałam tu niezliczone przedziały, oddzielone od siebie różnymi rodzajami oparów, mgły, chmur lub barier. W owych miejscach widziałam mieszkające tam razem dusze w różnej liczbie. Było to coś pośredniego między czyśćcem a niebem.

9

 
 
 



 
 

10

Gdy dotarłam do tego miejsca, ujrzałam mnóstwo dusz prowadzonych przez anioła, zawsze po trzy. Unosiły się one w kierunku gdzieś daleko jaśniejącego światełka. Były nadzwyczaj radosne. Dusze te były już barwne i kiedy wychodziły, barwa ich chwały stawała się coraz czystsza. Zostałam też pouczona co do znaczenia tych barw: Czerwień oznaczała płomienną miłość, która na ziemi nie była jeszcze dostatecznie czysta i dlatego była źródłem ich udręki; biała świeciła jak czystość usposobienia, która z powodu lenistwa nie zawsze przynosiła owoce; zielona oznaczała cierpliwość, która z braku dobrej woli nie była doskonała; żółta i niebieska… zapomniałam ich znaczenia. Dusze te wychodziły zawsze trójkami, pozdrawiały mnie i dziękowały. Wiele z nich znałam, po większej części należały do stanu średniego i chłopskiego. Widziałam również osoby z arystokracji, niewiele jednak. Mimo, iż nie ma tu hierarchii, to jednak daje się zauważyć pewne uporządkowanie. Jest przede wszystkim zróżnicowanie dotyczące ras i płci, co można dostrzec patrząc na te postaci. Płeć można odróżnić przez następujące cechy: dusze mężczyzn cechuje siła, surowość i zdecydowana postawa, u kobiet natomiast zauważyłam pewna miękkość, pasywność i gotowość przyjmowania – coś w sumie nieuchwytnego. Na tym obszarze przebywają aniołowie, którzy karmią dusze owocami pochodzącymi z tego miejsca. Mają one już także wpływ na czyściec i na ziemię. Dusze te mają one już także świadomość tego, czym jest niebiańska radość, a ich ostatnim cierpieniem jest tęsknota i konieczność trwania w tym miejscu. Stamtąd poszłam dalej, aż do końca i przez coraz jaśniejszy otwór dojrzałam obszar jaśniejszy i przyozdobiony piękniejszymi drzewami. Widziałam poruszających się tam aniołów. Powiedziano mi, że tutaj przebywali praojcowie przed zstąpieniem Chrystusa do otchłani. Pokazano mi też, gdzie był Adam, Abraham i Jan Chrzciciel. Stamtąd skierowałam się w lewo i szłam trudna drogą prowadzącą do domu. Wyszłam na górę, na której widziałam kiedyś człowieka napadniętego przez psy. Nie zastałam go tam, gdyż był już w czyśćcu”.

3 listopada: „Dziś w nocy wołam śmiało do wszystkich świętych, których relikwie znajdują się u mnie. Zaprosiłam moje drogie zmarłe siostry –Madlenchen z Hadamaru, Columbię z Bambergu, Juliannę z Luttich i Ludwinę, żeby udały się ze mną do czyśćca i dopomogły tym duszom, które były najmilsze Jezusowi i Maryi. Z radością zobaczyłam też, że wiele z nich odeszło stamtąd i dostąpiło zbawienia”.
4 listopada. „Dziś w nocy przemierzałam niemal całą Diecezję. Byłam przede wszystkim w katedrze, w której zauważyłam wiele zaniedbań i gnuśności duchowieństwa. Ukazano mi to w postaci błota zalegającego katedrę i zamiatanego pod dywan. Musiałam cały ten brud zanieść do wody, z którą następnie spłyną. Potwornie się przy tym umęczyłam. Gdy wykonywałam tę pracę, przyszła dusza córki pewnej kobiety z moich stron i prosiła mnie, żebym koniecznie pomogła jej matce, przebywającej w czyśćcu. Zobaczyłam jej matkę – była to kobieta gderliwa i łakoma, a teraz musiała siedzieć zupełnie sama, bez żadnego towarzystwa, w pomieszczeniu przypominającym małą kuchnię, nudząc się straszliwie i nieustannie poruszając ustami, tak jakby coś smakowała i przeżuwała. Bardzo mnie prosiła, żebym pozostała z nią przez dzisiejszą noc. Przeniesiono ją też do wyższego pomieszczenia, lepszego niż dotychczasowe, a ja zostałam z nią, by ja trochę pocieszyć.

10

 
 
 



 
 

11

Dusze czyśćcowe otrzymują od aniołów pouczenia o tym, co dzieje się w niebie i na ziemi w sprawach dotyczących zbawienia. Tak też została pouczona dusza owej córki, która poprosiła mnie o wizytę u jej matki. Pocieszyłam te kobietę. Dusze czyśćcowe nie mogą nic robić. Nie ma tam przyrody, nie rosną żadne drzewa, brak owoców. Wszystko jest bezbarwne, jaśniejsze lub ciemniejsze, odpowiednio do stopnia oczyszczeń. Jakim są poddawane. Istnieje także pewne stopniowanie jeśli chodzi o miejsce ich przebywania. Widzę też niekiedy sąd nad duszą, odbywający się nad miejscem, gdzie ów człowiek żył. Widzę wtedy Jezusa, Maryję, patrona duszy i jej anioła. Maryję widziałam również przy sądzie protestantów. Sąd trwa bardzo krótko.

6 listopada. Któregoś wieczoru pomyślałam, że dusze czyśćcowe mają niezawodną nadzieję na zbawienie, natomiast źli ludzie znajdują się w niebezpieczeństwie potępienia, dlatego chciałam się szczególnie modlić za tych ostatnich. Wtedy ukazał mi się święty Ignacy w towarzystwie butnego, swobodnego, zdrowego człowieka, którego znałam, oraz drugiego, który był cały zanurzony w szlamie, wołał żałośnie i nie mógł się z niego wydobyć. Wyciągnął ku mnie palce jednej ręki. Ignacy zapytał mnie: „Dla którego z nich chcesz uprosić pomoc – dla tamtego butnego łobuza, który, jeśli zechce, może pokutować, czy też dla tego bezradnego, który nie może sobie w żaden sposób pomóc” Wzdrygnęłam się cała z przerażenia i nie mogłam się powstrzymać od głośnego płaczu. Zaraz  po tym poprowadzono mnie do czyśćca bardzo uciążliwą drogą i modliłam się za znajdujące się tam dusze. Następnie zaprowadzono mnie do wielkiego zakładu karnego i obozu przymusowej pracy. Mogłam tam być widziana, mogłam też dotknąć wielu takich, którzy dopuścili się przestępstw w następstwie zwiedzania ich lub z powodu nędzy. Złoczyńcy trwali w bezruchu. Zakład ten znajdował się w mojej ojczyźnie. Byłam jeszcze w wielu innych podobnych miejscach, także w więzieniach, gdzie w lochach leżeli mężczyźni z długimi brodami. Byli oni w dobrym stanie duchowym i pokutowali. Pocieszałam ich. Patrzyłam na te wszystkie miejsca, jak na czyściec na ziemi.

11

 
 
 



 
 

12

Potem musiałam pójść jeszcze do kilku biskupów. Jednego z nich zdeklarowanego światowca, zastałam na uczcie, na którą były zaproszone również kobiety. Policzyłam koszty poniesione na to przyjęcie i pomyślałam, ilu ubogich mogłoby żyć za te pieniądze. Powiedziałam mu to,  a ponieważ bardzo się za to na mnie obraził, oświadczyłam mu, że wszystko zapisuje anioł, który stoi nad nim z księgą i rózgą. Odpowiedział, że to nic złego, że gdzie indziej jest znacznie gorzej. Rzeczywiście, przekonałam się o tym na własne oczy, ale wszędzie był tam obecny także ów karzący anioł”. Po tych długich, połączonych z wielkimi cierpieniami modlitwach za dusze czyśćcowe, pod koniec oktawy Anna Katarzyna zobaczyła obraz, który ją bardzo pocieszył, gdyż ujrzała w nim skutki wszystkich czynów miłości, które wykonywała od dziecka w intencji tych dusz. „Znalazłam się w moim domku rodzinnym. Było tak, jakbym miała wyjść za mąż. Wszystkie dusze, za które się modliłam, przyszły tam przyniosły najrozmaitsze podarki, które składano na wozie weselnym. Za dom weselny miała służyć szkoła, do której uczęszczałam jako dziecko. Teraz była o wiele piękniejsza i większa. Za druhny służyły mi dwie starsze, święte mniszki. Po pewnej chwili pojawił się oblubieniec i wóz weselny. Jeszcze w budynku szkolnym pomyślałam:” A więc jestem tu już trzeci raz: Pierwszym razem byłam tu jako dziecko. Zaprowadzono mnie do szkoły i po drodze ukazała mi się Matka Boża z Dzieciątkiem. Powiedział mi, że jeśli będę się dobrze uczyła, zostanie ono moim oblubieńcem. Po raz drugi – kiedy wstępowałam do klasztoru i w widzeniu zostałam poślubiona. A teraz jestem tu już trzeci raz i to na moim weselu”. Wszystko było już wspaniale udekorowane, było tam mnóstwo owoców. Dom i ogród unosiły się ponad ziemią a ja z góry patrzyłam na pustynną, ciemną ziemię”.

9 listopada. Miałam pracować w wielu winnicach, w których panował nieporządek i trzeba było okrywać winne latorośle, aby je uchronić przed mrozem. Udałam się również do Koblencji i także tam ciężko pracowałam w trzech winnicach. Gdy chciałam się wtedy zająć duszami czyśćcowymi, podeszło do mnie dziewięć postaci niosących na plecach pakunki. Dziesiąta postać pozostawiła swój bagaż i pobiegła dalej. Musiałam tą paczkę wziąć na ramiona i razem z tamtymi dziewięcioma wspinać się pod górę w kierunku wschodnim. Nie była to zwyczajna droga. Biegłą prosto jak strzelił na wschód, a dokoła było dość ciemno, z obydwu stron noc i mgła. Gdy upadłam pod ciężarem mojego pakunku i dalej nie mogłam już iść, zobaczyłam przy drodze ławkę, na której położyłam swój bagaż. Okazała się nim być wielka postać człowieka, tego właśnie, którego przed kilkoma dniami święty Ignacy pokazał mi całego w zanurzonego w błocie.  Dowiedziałam się, że był to jeden z ostatnich książąt elektorów Kolonii. Miał jeszcze przywiązany do ramienia książęcy kapelusz. Dziewięciu pozostałych tragarzy to giermkowie owego księcia.

12

 
 
 



 
 

13

Wydawało się, że w odróżnieniu od pozostałych nie mógł on iść sam i kiedy ten, który do tej pory ciągnął go za sobą, zostawił go samego, ja musiałam go zastąpić. Idąc ciągle pod górę, dotarliśmy wreszcie do jakiegoś wspaniałego miejsca. Doszliśmy do bramy, przy której stały duchy trzymające straż. Moich dziewięciu towarzyszy weszło od razu, mnie natomiast zabrano mój bagaż i oddano na przechowanie, mnie samą zaś skierowano na prawo, w kierunku wysokiego wału. W miejscu, do którego doszłam, były drzewa. Mogłam się tam rozejrzeć. Zobaczyłam jednak tylko zadziwiająco szeroka powierzchnię wody poprzecinaną różnymi wałami i pagórkami. Pracowało przy nich niezliczone postaci. Byli to królowie, książęta, biskupi i inne osoby, przeważnie ze służby. Niektórzy książęta mieli na ramieniu koronę, gorsi z nich mieli ją przy nogach. Wszyscy musieli wykonywać jakieś prace w dolinach – kopali rowy, pchali wózki, wspinali się z ładunkiem w górę itp. Widziałam, jak wielu spadało z wałów i musieli znowu na nie się wspinać.

Dusze służących miały obowiązek poganiania swych dawnych panów. Na ile mogłam dostrzec, poza wałami niczego więcej tu nie było, jedynie nieopodal mnie rosło kilka drzew, nie miały jednak owoców. Zobaczyłam, że ten, którego wcześniej niosłam, także usypuje szaniec. Musiał ciągle grzebać i kopać w ziemi.   Dziewięć postaci rozmawiało ze mną, musiałam im w czymś pomóc, nie pamiętam już o co chodziło. Nie widziałam tu w ogóle dusz kobiet. Wydaje się, że te miejsca były czymś innym niż czyściec. Było tu zbyt wiele ruchu i pracy, wyglądało to tak, jakby te dusze musiały coś wyrównywać i napełniać. Ku memu zdziwieniu nie dostrzegłam granic mojego pola widzenia, widziałam jedynie niebo w górze, a na dole, po mojej lewej i prawej stronie, tych pracujących i olbrzymią powierzchnię wody lub powietrza.

13

 
 
 



 
 

14

Pokazano mi jeszcze inny obszar czy też przestrzeń, gdzie były same kobiety. Mój przewodnik powiedział, że mam się tam udać. A gdy z początku nie wiedziałam, w jaki sposób to uczynić, powiedział mi: „Na twojej wierze!”. Chciałam wziąć prześcieradło, rzucić na wodę i na nim przepłynąć, zaraz jednak pojawiła się mała tratwa, na której przedostałam się na drugą stronę bez wiosłowania.  Mój przewodnik towarzyszył mi, unosząc się nad wodą. Na tym obszarze po drugiej stronie zobaczyłam coś w rodzaju czworokątnego pomieszczenia. Były tam najrozmaitsze kobiety  - także mniszki i inne znane dusze. Musiały one uprawiać wiele ogrodów. Także tutaj służące rozkazywały swym byłym paniom. Mieszkały w domkach z listowia. Przy czterech kątach tego obszaru unosiły się cztery czuwające nad nim duchy. Miały one osobliwe strażnice, zawieszone na gałęziach wysokich drzew. Tutaj dusze opiekowały się różnymi drzewami owocowymi, których owoce nigdy jednak nie dojrzewały, gdyż wszędzie była gęsta mgła, poza tym bardzo nisko nad nimi wisiał przytłaczający je nieboskłon.

Owoce ich pracy otrzymywały od nich inne dusze, które wędrowały w wielu innych miejscach, pomiędzy wysokimi górami lodowymi. Pracujące kobiety wydawały się małe i niepozorne. Ładowały te owoce na tratwy i docierały do owych ludzi, których ponownie odnajdywały  i najlepszych z nich odsyłały na inne miejsca przebywania dusz.
Te, które widziałam na górach lodowych, były duszami narodów niechrześcijańskich, na poły jeszcze dzikich. Kobiety pytały mnie, jaki obecnie mamy rok i co się dzieje na ziemi. Mówiłam im o tym wszystkim. Wydawało mi się, że do tego miejsca docierają tylko nieliczne dusze, z tej racji, że popełniły zbyt wiele grzechów. Nie przypominam sobie już, co jeszcze oprócz tego tam robiłam.

14

 
 
 



 
 

15

Powrót odbywa się po wąskiej ścieżce, prowadzącej ciągle w dół. Widziałam po drodze najwyższe szczyty ziemi, rzeki błyszczące jak srebrne nitki i morza jak wielkie zwierciadła. Rozpoznawałam lasy i miasta, aż wreszcie dotarłam do ziemi w pobliżu rzeki Ganges. Gdy spojrzałam na przebytą drogę, wydawała mi się ona podobna do promienia, który giną w słońcu jak płomyk. Dobrzy Hindusi, których niedawno widziałam modlących się przed krzyżem, teraz budowali piękny kościół, wyglądający jak zielona plecionka z liści. Duża ich grupa odprawiała nabożeństwo. Stamtąd przez Persję doszłam do miejsca, w którym nauczał Jezus, zanim został ukrzyżowany. Z tamtych czasów nic już nie pozostało, widać było jedynie drzewa owocowe i ślady winnicy, którą Pan tutaj założył. Wędrowałam dalej, aż do Egiptu, przez który dotarłam do Abisynii. Był to przepiękny szlak. Przez morze dostałam się potem na Sycylię, gdzie widziałam wiele terenów pustynnych, opuszczonych przez ludzi. Idąc dalej doszłam przez góry do Rzymu. Później, na rozciągającej się pod lasem piaszczystej równinie, zobaczyła grupę rozbójników, którzy planowali napad na znajdujący się w pobliżu młyn. Gdy zbliżyła się do nich z moim przewodnikiem, jeden z nich bardzo się przestraszył i powiedział do pozostałych: „Okropnie się boję, zdaje mi się, że już po nas!” Na te słowa wszyscy pouciekali. Wyprawa ta, a szczególnie wleczenie za sobą ciężkich dusz, tak mnie wyczerpały, że cała czuję się obolała. W tym czasie zobaczyłam i zrobiłam dużo rzeczy, których już nie pamiętam”.

31 grudnia. „Dokonałam podsumowania minionego roku i stwierdziłam, że wiele spraw zaniedbałam i teraz muszę to naprawić. Całość przedstawia się dosyć żałośnie, tak że spojrzawszy na to, popłakałam się. Otrzymałam też wiele obrazów osób konających i dusz czyśćcowych. Zobaczyłam kapłana, który zmarł poprzedniego dnia o godzinnie dziewiątej wieczorem. Odznaczał się on wielką pobożnością i czynił wiele dobrego. Okazało się jednak, że tracił dużo czasu na rozmaite rozrywki i musiał pozostać przez trzy godziny w czyśćcu. Powinien pójść był pójść do niego na wiele lat, dopomogła mu jego modlitwa i liczne Msze. Przez trzy godziny przypatrywałam się jego cierpieniom, a gdy został uwolniony z czyśćca, usłyszałam (co mnie rozweseliło), jak powiedział aniołowi: „Widzę teraz, ze nawet aniołowie mogą człowieka nabrać. Miałem tu pozostać tylko trzy godziny, a byłem tak długo, tak strasznie długo!” Kapłana tego bardzo dobrze znałam”.

15

 
 
 



 
 

16

28 października  1821 roku Anna Katarzyna opowiadała: „Dzisiaj w nocy widziałam świętą dziewicę Annę Ermelindę. W dwunastu roku życia utrzymywała ona czysty, niewinny kontakt z chłopcem, za którego rodzice chcieli ją wydać. Zobaczyłam ją przebywającą we wspaniałym, bogatym domu, jak chciał ukradkiem wyjść do tego chłopca. Wtedy ukazał się jej Jezus i powiedział: „Czy nie kochasz Mnie bardziej niż jego?” Na to z wielką radością odparła: ”O tak!” wtedy Jezus poszedł z nią do jej pokoju i wręczył jej obrączkę, w ten sposób poślubiając ją. Zobaczyłam, że zaraz potem obcięła sobie włosy oraz powiedział rodzicom i owemu chłopcu, że została poślubiona Bogu. Poprosiłam ta świętą, żeby mnie zaprowadziła do konających i cierpiących w czyśćcu. Wtedy w widzeniu znalazłam się z  nią w Holandii. Podejmując wiele trudu i wysiłków, szłyśmy tam razem prze rozmaite depresje, torfowiska i doły. Odwiedziłam ludzi, którzy nie mają dostępu do kapłana, gdyż oddziela ich od niego szeroka woda. We wszystkich sytuacjach pocieszałam ich, wspomagałam i modliłam się za nich. Stamtąd szłam dalej, ciągle na północ. Nie mogę właściwie powiedzieć w jakiej okolicy znajduje się czyściec.

Najczęściej idę w kierunku północnym, po pewnym czasie tracę jednak orientację, gdyż muszę zanurzyć się w ciemności i pokonywać wiele trudności związanych na przykład z wodą, śniegiem, cierniami, bagnem itp. Zmagam się z nimi w intencji dusz czyśćcowych. Zdarza się też często, że potem schodzę pod ziemie ciemnymi drogami nie do przebycia i docieram do obszarów, w których panują ciemności, mgła, zimno i niesamowita atmosfera. Przechodziłam tam z jednego miejsca w drugie i odwiedzałam dusze znajdujące się wyżej lub niżej, do których prowadzi łatwiejsza lub trudniejsza droga. Także dzisiejszej nocy przechodziłam przez różne miejsca, pocieszałam i otrzymywałam rozmaite zadania do wykonania. Musiałam na przykład od razu zmówić Litanię do Wszystkich Świętych i siedem Psalmów pokutnych. Przewodnik mój powiedział mi, że mam uważać na siebie, nie denerwować się i wszystkie przykrości ofiarować za dusze w czyśćcu cierpiące. Któregoś kolejnego poranka zapomniałam o tym poleceniu i już zaczęłam tracić cierpliwość z powodu jednej rzeczy, zaraz jednak opanowałam się i bardzo się z tego cieszę. Dziękuję mojemu aniołowi stróżowi, który bardzo mi pomógł. Nie da się nawet powiedzieć, jak wielkie pocieszenie otrzymują dusze czyśćcowe, gdy ofiarujemy za nie nawet coś drobnego albo w czymś niewielkim przezwyciężamy samych siebie.
2 listopada 1821 r. Już od dwóch tygodni Anna Katarzyna zajmowała się nieustannie duszami czyśćcowymi, ofiarując za nie różne modlitwy, umartwienia, jałmużny i duchowe prace, pragnąc tym sposobem dopełnić tego, co jeszcze było konieczne do ich zbawienia. Wydawało się, ze obdarzała je wszystkie tym, co im było potrzebne, żeby w dniu swego wspomnienia mogły się okazać doskonałe.

16

 
 
 



 
 

17

Wszystkie swe cierpienia i czyny ofiarowała za nie z wielką cierpliwością  i miłością. Tak o tym mówiła: „Ponownie udałam się razem ze świętym do czyśćca. Dusze nie odbywają należnych im kar w tym samym miejscu. Miejsca te są bardzo zróżnicowane, a ja muszę przechodzić z jednego w drugie. Droga prowadzi często nad morzami, widzę w dole góry pokryte lodem, śnieg i chmury. Często muszę schodzić na dół stromymi ścieżkami. Święci z łatwością pokonują te tereny, gdyż mają pod stopami świetliste obłoki, które wędrują razem z nimi. Każdy obłok jest innej barwy, odpowiednio do pociech i pomocy, których udzielali w swym ziemskim życiu. Ja natomiast zawsze muszę iść uciążliwymi i mrocznymi drogami, modląc się i ofiarując trudy swej wędrówki za dusze. Przypominam przy tym świętym o ich cierpieniach i razem z Męką Jezusa ofiaruję je Bogu za dusze. Miejsca przebywania dusz różnią się od siebie, stosownie do ich stanu. Jedyną rzeczą, do której mogę je przyrównać, są ogrody, bo widzę w nich konkretne łaski i ich skutki niczym owoce. Istnieją więc rozmaite miejsca przebywania dusz, wyglądające jak ogrody, pojemniki i światy niełaski, braku, niedostatku, udręk, potrzeb, nędzy, trwogi itd. Nie wszystkie są obszerne. Gdy do nich przychodzę, widzę padający na dane miejsce jakby promyk światła albo mrok zalegający w moim polu widzenia. To są najlepsze miejsca. W żadnym nie widać błękitnego nieba, wszędzie jest ono mniej lub bardziej szare i przyciemnione.

W niektórych miejscach dusze znajdują się jedna przy drugiej i tam panuje straszna trwoga. Jedne miejsca są głębsze i ciemniejsze, inne zaś wyżej położone i jaśniejsze. Najrozmaitszy kształt maja też pomieszczenia, w których dusze są zamknięte i oddzielone od siebie. Te, które były blisko na ziemi, tam są razem tylko wtedy, gdy potrzebny im jest ten sam stopień oczyszczenia, w których miejscach światło ma jakąś barwę, jest na przykład ogniste, mroczne lub czerwone. Nie da się po prostu opowiedzieć, jak wielka radość ogarnia pozostających tam, gdy niektóre dusze są uwalniane . Istnieją tez miejsca, w których przebywające tam dusze wykonują różne prace. Widziałam na przykład dusze biegnące do ataku, albo kopiące szańce; widziałam wyspy, na których kobiety uprawiały drzewa owocowe, lub pływały na czółnach. Są to dusze, które mogą coś robić (nie wyjednując jednak zasług!) dla innych, niżej stojących dusz. One znajdują się w lepszym położeniu. Może się to komuś wydawać tylko  obrazem, jednak jest to rzeczywistość. Przyroda jest tam osłabiona, blada i anemiczna. Takie same są też owoce. Biednym przynoszą jednak jakąś pociechę. Królowie i wielcy panowie często znajdują się obok tych, których na ziemi gnębili, teraz pokornie im usługują.

17

 
 
 



 
 

18

Widziałam dusze uwalniane i takie, których położenie ulegało polepszeniu. Niektóre mogą wędrować i otrzymywać pociechę. Wielką łaską dla dusz jest możność błagania o pomoc i wstawiennictwo. Widziałam również miejsca, gdzie oczyszczeniu podlegały dusze, które na ziemi zostały uznane za święte, jednak w momencie schodzenia z tego świata nie osiągnęły jeszcze doskonałości. Byłam także w wielu miejscach i kościołach, u niektórych kapłanów i na zamówionych mszach i nabożeństwach. Byłam w Rzymie, w kościele świętego Piotra, u kapłanów najwyższej rangi, czyli kardynałów. Za niektóre dusze trzeba było odprawić siedem Mszy. Nie wiem dlaczego w swoim czasie nie zostały odprawione. Podczas ich odprawiania widziałam ciemne, mroczne dusze podchodzące do ołtarza. Mówiły jak bardzo były wygłodniałe: „Tak dawno nie dostaliśmy nic do jedzenia”. Myślę,  że była to kwestia ufundowanych Mszy, o których zapomniano. Nie odprawienie ufundowanych Mszy za zmarłych jest straszną rzeczą – to okradanie najbiedniejszych. Na swojej drodze widywałam nie wielu żyjących, albo nie widziałam ich w ogóle. Spotkały mnie natomiast dusze, aniołowie, i święci. Widziałam też wiele owoców modlitwy. W owych dniach, po wielkich trudach, przyciągnęłam wiele osób do spowiedzi i do kościoła – takich, które bez tego nigdy by się w nim nie pojawiły”.

Cały dzień spędziła na modlitwie za dusze czyśćcowe, odmawiała w ich intencji „Oficjum za zmarłych”. A z jego stygmatów na boku i piersi sączyło się tyle krwi, że przenikała przez ubranie. Gdy pielgrzym wrócił do niej wieczorem, była jeszcze zatopiona w modlitwie. Pozostawała w tym stanie jeszcze przez pół godziny, nagle wstała i pewnym krokiem, jak zdrowa, podeszła do pielgrzyma, rzuciła się na ziemię i chciała ucałować jego stopy, które on, wystraszony, usiłował cofnąć. Gdy to uczynił, podniosła się na kolana i prosiła go o błogosławieństwo dla niej samej i dla wszystkich dusz, które były przy niej. Klęczała jeszcze kilka minut, modląc się, następnie podniosła się i pospiesznie wróciła na swoje łoże. Czoło oblewał jej pot, na twarzy malował się jak pogoda. Podczas całego tego zajścia była w ekstazie. Gdy na drugi dzień pielgrzym opowiedział jej o wszystkim, po prostu nie chciała wierzyć, że tak rzeczywiście było. Dobrze pamiętała jednak, że modliła się za zmarłych penitentów ojca Lemberga, że całowała jego stopy i błagała o błogosławieństwo. „Było mi bardzo przykro – powiedziała – że nie od razu się zgodził i że dobrze mnie nie zrozumiał. Błogosławieństwa udzielił też bez głębokiej wiary, toteż musiałam w nocy coś jeszcze zrobić dla tych dusz”.

18

 
 
 



 
 

19

2 listopada 1822r. „ Dziś w nocy wiele pracowałam w czyśćcu. W swej wędrówce cały czas szłam na północ i wydawało mi się, że znajduje się on tam, gdzie jest wierzchołek ziemi. Gdy tam jestem, wydaje mi się, że nade mną wznoszą się góry lodowe. Od zewnątrz to miejsce wygląda jak czarny, mający kształt półksiężyca, migocący wał. W jego wnętrzu znajdują się niezliczone korytarze i sale, wysokie i niskie, opadające w dół lub wznoszące się. Na początku jest jeszcze znośnie i dusze wędrują i przemykają się we wszystkich kierunkach, w głębszych warstwach są jakby unieruchomione. Tu i tam widać jakąś duszę w jaskini lub w dołku, często też bardzo wiele dusz zgromadzonych jest w jednej Sali, w różnych pozycjach, wyżej i niżej. Niekiedy któraś siedzi bardzo wysoko, jakby na kamieniu. Dalej, na zapleczu, jest jeszcze straszniej.

W czyśćcu widziałam także miejsce nabożeństw, swego rodzaju kościół, w którym dusze doznają niekiedy pocieszenia. Spoglądają w tamtą stronę, podobnie jak my patrzymy w kierunku naszego kościoła. Z nieba dusze nie doznają bezpośrednio żadnej pomocy; wszystko otrzymują z ziemi, od żyjących ludzi, którzy Sędziemu ofiarują za ich przewinienia modlitwy i dobre czyny, umartwienia i wyrzeczenia, a zwłaszcza Msze święte. Gdy z tego miejsca kieruje się ku północy i staje na lodzie, widzę wtedy miejsce czyśćca, wyglądające jak słońce lub księżyc wiszący nisko nad ziemią. Potem przechodzi się przez jakiś pagórek, uliczkę czy rynek (nie można znaleźć właściwego określenia) i wtedy widzi się przed sobą czyściec w kształcie półkola. Z lewej strony, nieco dalej, znajduje się młyn. Po prawej widać rozmaite prace i szańce. Gdy jestem w czyśćcu, to widzę jedynie swego przewodnika, nikt więcej nie odwiedza tego miejsca. W oddali, na ziemi, widzę tu i ówdzie osoby modlących się i umartwiających pustelników, zakonników i ubogich, pragnących uczynić coś dla dusz czyśćcowych.

19

 
 
 



 
 

20

Ten czyściec jest przeznaczony dla Kościoła katolickiego. Sekty są podobnie jak tu, na ziemi, oddzielone od niego i cierpią o wiele bardziej, ponieważ nikt na ziemi nie modli się za nie, ani nie odprawia Mszy świętych. Dusze mężczyzn odróżnia się od dusz kobiet dopiero wtedy, gdy podejdzie się bliżej. Widać jaśniejsze i ciemniejsze postaci, ich twarze są oznaczone wycieńczeniem i boleścią, jednak rysuje się na nich także cierpliwość. Widok ich jest tak poruszający, że nie da się tego opowiedzieć. Najbardziej pocieszająca jest ich cierpliwość. Widok ich jest tak poruszający, że nie da się tego opowiedzieć. Najbardziej pocieszającą jest ich cierpliwość oraz radość okazywana po uwolnieniu jednej z nich. Opłakują natomiast cierpienia innych oraz przychodzących tam. Widziałam tam również dzieci.

Większość ludzi znalazła się tam w wyniku własnej lekkomyślności, przejawiającej się w lekceważeniu tak zwanych grzechów lekkich, polegających nieraz na zaniedbywaniu drobnych uprzejmości, dobrych czynów i pokonywania pokus różnych zachcianek. Powiązanie dusz z ziemią jest tak ścisłe, że odczuwają wielką ulgę, gdy widzą nasze gorące pragnienie dopomagania im i uśmierzenia ich cierpień. Jak wiele dobrego czyni ten, kto ze względu na nie pokonuje pokusy i pragnie przyjść im z pomocą!”  Przez te dni i noce odczuwała wielkie pragnienie, jednak wszelkimi sposobami powstrzymywała  się od jego zaspokojenia. Na zakończenie tych jakże ważnych opowiadań dotyczących Kościoła cierpiącego przytoczmy krótką relację, którą Anna Katarzyna przekazała dziekanowi Rensingowi w roku 1813, podczas badania kościelnego. Na jego pytania odpowiedziała: „Dziś w nocy byłam w czyśćcu.  Miałam wrażenie, że wprowadzono mnie do głębokiej otchłani. Ujrzałam przed sobą bezkresny obszar. Żal ogarnia człowieka, gdy się patrzy na owe dusze cierpiące w ciszy, pogrążone w smutku! Na myśl o Bożym Miłosierdziu na ich obliczach maluje się jednak również radość. Ujrzałam zasiadającą na wspaniałym tronie Matkę Bożą. Tak pięknej Maryi nigdy dotychczas nie widziałam” /Według Św. Bernardyna ze Sieny Maryja, Matka Miłosierdzia, ma w królestwie czyśćca szczególną władzę pocieszenia dusz: Beata Virgo in regno Purgatorii dominium habet (Sermo 3 de Nom.Mar.)/. Do tego zwierzenia dodała następującą prośbę: „Koniecznie zachęcajcie ludzi w konfesjonale, żeby się gorliwie modlili za dusze cierpiące w czyśćcu. Z wdzięczności także one będą na pewno wiele się za nas modlić. Modlitwa za dusze czyśćcowe bardzo podoba się też Bogu, ponieważ dzięki niej szybciej osiągają one stan kontemplacji”.

20

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Strona główna | SIOSTRA FAUSTYNA | Tajemnica Milosierdzia Bozego | Historia powstania obrazu Milosierdzia Bozego | Tajemnica Koronki do Milosierdzia Bozego | CZYSCIEC WIDZIANY PRZEZ SW. FAUSTYNE | PIEC POSTACI NABOZENSTWA DO MILOSIERDIZA BOZEGO | a. Obraz Jezusa Milosiernego. | b. Swieto Milosierdzia Bozego | c. Koronka do Milosierdzia Bozego | d. Godzina Milosierdzia | e. Szerzenie czci Milosierdzia. | SW. MALGORZATA MARIA ALACOQUE | NAJSWIETSZE SERCE PANA JEZUSA | Pomoc modlitewna duszom czysccowym | Przeslanie | Objawienia | Akt oddania | ŁAGODNY MISTRZ, KTORY UCZY POKORY | OBRAZ, KTORY WYCISKA SIE W NASZYCH SERCACH | SERCE OFIAROWANE | Miłosc Blizniego | SAKRAMENT MILOSCI | MATKA | Siostra Lucja | Tajemnica Pierwszych Sobot | wizja piekla | czas | WSPOMNIENIA Z FATIMY | MINIONY CZAS | WYDARZENIA | Regulamin | Napisz do Redakcji | Cytat Miesiąca | WASZE ARTYKULY | FILM | NIEZWYKŁE OCZY MARYI | HEROICZNY AKT MILOSCI | OBRAZ DUSZ | GREGORIANKI | RACHUNEK SUMIENIA | ODPUSTY | PODROZE | PODROZE WYBOR | LICHEN OPIS | FATIMA FOTO | LOURDES FOTO | LA SALETTE OPIS | LA SALETTE FOTO | LOURDES OPIS | LICHEN FOTO | WIKTOROWKI | SANKTUARIUM NA WIKTOROWKACH | MODLITWY | INNE MODLITWY | Hymn Ciebie Boga Wyslawiamy | MAGNIFICAT | MISERERE | LITANIE DO IMIENIA JEZUS | LITANIE DO NAJSWIETSZEGO SERCA JEZUSOWEGO | LITANIE DO NAJDROZSZEJ KRWI CHRYSTUSOWEJ | LITANIE DO MATKI BOZEJ | LITANIE DO SWIETEGO JOZEFA | LITANIE DO WSZYSTKICH SWIETYCH | WIERZE W BOGA OJCA | Z GLEBOKOSCI WOLAM PANIE | Tajemnice Rozanca swietego | Tajemnica Koronki Milosierdzia Bozego | Drog Krzyzowa | SW. BRYGIDA | Tajemnica szczescia | Posłannictwo | sad duszy po smierci | obietnice wybór | obietnice | KATARZYNA EMMERICH | Kosciol Cierpiacy | NAGRODA I KARA W ZYCIU PRZYSZLYM | SW KATARZYNA Z GENUI | Rozprawa o Czysccu | MUZEUM DUSZ | MUZEUM WYBOR | SACRO CUORE DEL SUFFRAGIO | FOLIGNO - ODBITA SPALONA DLON | KORPORAL Z WYPALONYM SLADEM DLONI | slad wypalonego kciuka w modlitewniku. | MARIA SIMMA | M SIMMA WYBOR | Ze skrotu sprawozdania o Marii Simmie | Moje przezycia z Duszami Czysccowymi | Ogólna mapa witryny
www.pdcz.pl
przyjaciele@pdcz.pl
Copyright © 2011 - 2017  PDCZ    All Rights Reserved               www.pdcz.pl           "Przyjaciele Dusz CZyśćcowych"
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego